Μου το 'χαν πει...

Μου είπαν: "καβάλησε έναν φελλό για να επιπλεύσεις
μέσα στον βούρκο μας, αλλιώς θα πνιγείς·
είσαι μικρός, πολύ μικρός για να παλέψεις
και στο σύστημα μας για να αντισταθείς."

Μου είπαν: "αν δεν συμβιβαστείς θα μείνεις μόνος,
θα μετανιώσεις που δεν έγινες αυτός -
αυτός που θέλαμε· ύστερα θα 'ρθει ο πόνος
που στα μάτια των άλλων θα φαίνεσαι τρελός."

Μα, εγώ, μονάχος με τα βουρκόνερα παλεύω
-κ' η ήττα θα 'ναι νίκη, γιατί 'ναι δική μου η επιλογή-,
των αξιών αρώματα ψάχνω για να έβρω,
για να ευφράνω αυτή την δύσοσμη ζωή.

*************************

Τώρα ξέρεις γιατί οι στίχοι μου μέλι δε στάζουν,
γιατί τα ονείρατα πλέον δεν με συγκινούν.
Οι προσδοκίες μου, με θεριά φαντάζουν
κ' οι σάπιες ιδέες τους, με θηρευτές που τις κυνηγούν.

Συντάκτης Ενημερωτικού Μαγκαζίνο

Λευτεριά στην "ελεύθερη ποίηση"!

Από το καθισιό
Τα οπίσθια μου έγιναν ένα με την καρέκλα μου
Έβγαλα και κάλο στην κωλοτρυπίδα μου

Μα τι τα θες

Ο κάλος αποδήμησε
Μέσα από το κωλάντερο έφθασε ως τον εγκέφαλο μου
Εκεί ρίζωσε και φώλιασε

Έτσι άρχισα να γράφω ποιήματα

Είμαι σοσιαλ-ληστής και προοδευτικός
Για αυτό οι στίχοι μου ρίμες και σημεία στίξεως δεν έχουν
Αλλά είναι έντεχνοι σαν τα τραγούδια της Πρωτοψάλτη

Ξέρω σύνταξη αλλά δεν την χρησιμοποιώ

Άλλωστε ποτέ δεν πρόκειται να την πάρω
Από κανένα ασφαλιστικό ταμείο
Μέχρι τα εξηνταεπτά θα έχω πεθάνει

Η μύτη μου άνοιξε από την κόκα

Να γράψω για την ταπεινότητα της ανθρώπινης φύσης
Σκέπτομαι

Μάλλον θα καταγράψω τις παραισθήσεις μου

Έτσι κι αλλιώς έχω κοπιάρει τα άπαντα του Καβάφη και του Σεφέρη
Ήρθε η ώρα να γράψω κάτι αντάξιο της πνευματικής μου αίγλης

Τρεις αλογόμυγες κάθονταν στου γαϊδουριού τ' αρχίδια
Η μια τηρά την Εκάλη
Η άλλη το μαύρο μας το χάλι
Και η τρίτη η μακρύτερη κάνει στον πάτο μου παιχνίδια

The Doors - People are strange

Ramones - Blitzkrieg Bop

Επαναστάτες του Εφτά

Επαναστάτησαν οι γλείφτες, οι ρουφιάνοι
και η τεχνολογία μες στο σπίτι μου τους βάνει.
Αγωνίζονται για το δίκιο του εργάτη,
του ανέργου, του φοιτητή, του αποστάτη...

Αναρχικές σημαίες σηκώσανε για μπαϊράκια
εκείνοι που στην Φωκίωνος ψωνίζαν αγοράκια,
οι αστράτευτοι, οι αυλικοί των υπουργείων,
τα ερπετά και οι βασιλιάδες των γελοίων.

Μέσα από νούμερα πουλάνε την συμπόνια,
από τσαντίρια και από χρυσωμένα σαλόνια.
Μες στα τσεμπέρια τους η μάσκα τους κριμένη
που απ' τον χρόνο δεν γίνηκε ξεθωριασμένη.

-Χαίρε, κοινό τον εσχάτων ποιμένων,
των ευτελών, των "ταπεινών", των πουλημένων·
σε βρήκανε απελπισμένο, τσακισμένο
και σ' έραναν με υποκρισία, βρε καημένο!

(Του Περσέα τον Πήγασο να βρείς...)

Του Περσέα τον Πήγασο να βρείς,
της Ανδρομέδας τις αλυσίδες να σπάσεις!
Υπάρχουν γύρο σου τόσα που πρέπει να μάθεις,
τόσα που σου κρύβουνε για να υποταχθείς.

Τι κόσμος είναι αυτός, ρε φιλέ;

Την έχω αράξει, πίνω καφεδάκι και αναπολώ το παρελθόν... Θυμήθηκα ένα σκηνικό που είχε γίνει πριν ένα χρόνο περίπου στο Μοναστηράκι με μια κάργια και ένα πρεζάκι και μου 'χει μένει στο μυαλό.

Ήμουνα στα σκαλάκια έξω από τον σταθμό και περίμενα μια μαλακισμένη που με είχε στήσει. Λίγο πιο δίπλα μου, κάθονταν ένα πρεζάκι, αρκετά μεγαλύτερος από εμένα. Ανάμεσα στις σπονδές δίποδων που περνούσαν από μπροστά μας, ήταν και μια ξανθιά, γύρο στα τριάντα, που κρατούσε ένα τζιν ζακετάκι στα χέρια.

Έτσι όπως περπάταγε, το ξανθό βόδι, της έπεσε η ζακέτα από τα χέρια. Μέχρι να πάρει χαμπάρι τη της γίνετε και να γυρίσει πίσω για να πάρει το πεσμένο ζακετάκι της, είχε ήδη περπατήσει αρκετά μέτρα πιο μπροστά. Εν τω μεταξύ, το πρεζάκι είχε δει την πεσμένη ζακέτα. Έσκυψε, την πήρε και πηγαίνοντας προς το μέρος της ηλίθιας κατόχου της, άρχισε να την καθαρίζει γιατί είχε λερωθεί.

Η ξανθιά καριόλα, με το που είδε το τρέντι ζακετάκι της τα χερια ενός πρεζονιού, άρχισε να ουρλιάζει: "Δώσε μου την ζακέτα μου! Άσε κάτω την ζακέτα μου, ΤΏΡΑ!..". Τα περισσότερα βόδια που περνoύσαν από εκεί, κοντοστάθηκαν για λίγο και γύρισαν το βλέμμα τους και κοιτούσαν έντρομα το καλό, τζιν ζακετάκι της δεσποινίδος να είναι στα βρώμικα χέρια ένας πρεζονιού! (Άλλα βόδια - τα μεγαλύτερα- δεν παρακινήθηκαν από τις φωνές της δεσποινίδος ούτε καν να ρίξουν μια ματιά, να δουν αν συμβαίνει κάτι!) Ντροπιασμένο και απορημένο το πρεζόνι της απάντησε: "Μα, το καθαρίζω! Πως κάνεις έτσι;", ενώ το ξανθό του άρπαζε το ζακετάκι με θυμό από τα χέρια του.

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, αφού η ξανθιά δεσποινίς πήρε την ζακέτα της και έφυγε, το πρεζόνι γύρισε προς τα μένα και μου είπε: "Τι κόσμος είναι αυτός, ρε φιλέ; Ένα καλό πας να κάνεις και βρίσκεις και τον μπελά σου!". "Άντε, τι του λες τώρα;!", σκέφτηκα. Απλά κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου και του είπα: "Γάμησε τα, φίλε... μη το ψάχνεις!".

Δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς τους ανθρώπους που συναντούν στον δρόμο πρεζάκια και τους βλέπουν ή τους συμπεριφέρονται σα να είναι εγκληματίες ή εξωγήινοι! Αλήθεια, έχει σκεφτεί ποτέ κανείς τους το γιατί έχουν καταντήσει αυτοί έτσι; Μονό οι ίδιοι φταίνε για την κατάντια τους; Στην ίδια κοινωνία δε συμβιώνουμε;