5

Η ώρα πέντε σε μια πόλη που 'χει νεκρώσει,
και συ ψάχνεις το όνειρο σε μια φλέβα μελανή.
Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχεις νιώσει:
αγάπη, μίσος, εγκατάλειψη, θαλπωρή...
Θέλησες απ' τ' άπιαστα πιο πάνω να φθάσεις,
- κι αν κρατήσει πιο πολύ θα είσαι τυχερός -,
τα άζηστα, τ' απλησίαστα μονομιάς να πιάσεις.
Ξέρεις για τους άλλους είσαι ο λάθος, όχι ο σωστός.
Μα δε σε νοιάζει διόλου,
αφού ανόητους τους βλέπεις να χαράζουν πορεία στο πουθενά·
σε μια κοινωνία που πάει κατά διαόλου,
να βλέπουν περίπλοκα όσα σου φαίνονται απλά.

Καλό ταξίδι και πίσω να γυρίσεις·
ότι είδες στο διάβα σου να μου το διηγηθείς·
η πύλη στον χρόνο που βάλθηκες να ανοίξεις,
όταν γυρίσεις, που βρίσκετε να μου πεις!
Γιατί, κάνουμε καιρό τώρα τα ίδια ταξίδια,
ίδια ονείρατα κρατάμε στην αγκαλιά.
Εκείνους που δε σε νιώθουν παράτα τους στα ίδια,
στα παγωμένα λημέρια να ψάχνουν ζεστασιά!

Παλιές ριμούλες...

(Από άλλο ένα blog που είχα φτιάξει... αυτό δε το κάψα όπως το πρώτο, αλλά το παράτησα.)

Ιανουάριος 14
Προσμένοντας

Ένα χαμόγελο μου χάρισε ο ήλιος
και γέμισε ελπίδες την αγκαλιά μου.
Μου είπε, θα είναι πιστός μου φίλος,
μέχρι να έρθει εκείνη κοντά μου.

Με την ματιά της άνοιξη να φέρει,
να κοπάσει ο χειμώνας της δικής μου,
που με βροχές, με παγωμένο αγέρι
σαπίζει τις πεθυμιές της ψυχής μου.

Εκείνη ήρθε, μα τώρα έχει φύγει.
Της μοίρας αέρες μανιασμένοι την πήραν
-του είπα-, κι άφησαν στα δυο μου χείλη
άλμη, και νιώθω την ζωή να με πνίγει.

Τότε ο ήλιος βιαστικά μου χαμογελάει,
αφού έπρεπε να φύγει, να πάει στη δύση.
Τον άκουσα, καθώς χάνεται να μου μιλάει:
“Πρόσμενε την, είπε, πίσω θα γυρίσει!”

Σκιές

Εγίνηκα σκιά του ποθητού κορμιού σου
και εσύ δίκια μου, που παραμένει σιωπηλή.
Πόσο θα ήθελα να ξέρω μες στο νου σου
τι κρύβεις, που το στόμα δε θέλει να πει.

Περπατώντας μόνος μου σε ξένο δρόμο,
-που κάποιοι τον βαφτίσανε, λέει, ζωή-
κοιτάζω γύρο μου: θωρώ γυάλινο κόσμο,
ύστερα πίσω μου: μ’ ακολουθείς εσύ.

Αν, όπως λες, είν’ τα χρόνια σου τσακισμένα,
βαμμένα κόκκινα απ’ αστείρευτες πληγές,
κρατήσου στα πόδια σου κι έλα προς τα μένα.
Μην θες να ζούμε μες στην έρημο, σκιές!

Του Τεχνοκράτη

Κούρδισε καλά το ρομποτάκι,
να σου δουλεύει σαν δουλάκι σωστό.
Δώσ'του απ' το ψωμί του ένα κομματάκι
και θα σε κάνει βασιλιά του και θεό.

Φίλε και αδερφέ μου τεχνοκράτη,
βάλ'το να ζήσει την ζωή του σε κουτί.
Κι άμα κάνει να σηκώσει κεφαλάκι,
κοίμισε το με μια εικόνα ψηφιακή.

Κούρδισε καλά το στρατιωτάκι,
μάθε του πως να σφάζει και παιδιά.
Κόλλησε του στον ώμο γαλονάκι,
για να νομίζει πως έφτασε ψηλά.

Φίλε και αδερφέ μου τεχνοκράτη,
είσαι ο σωτήρας που προσμέναμε να 'ρθει.
Της τρομοκρατίας το ανύπαρκτο μπαϊράκι,
βάψ'το με αίμα, ο Αφέντης να χαρεί.

Κούρδισε καλά το ρουφιανάκι,
εκεί που γλείφει να καρφώνει το καρφί.
Αγόρασε του κι ένα χρυσό σφυράκι,
η τιμιότητα του δίκαια να ανταμειφθεί.

Φίλε και αδερφέ μου τεχνοκράτη,
στην ορχήστρα σου φαλτσάρω, δε θα μπω.
Για ελευθερία* πουλάς μια αυταπάτη,
να χωρέσω μέσα της τ' όνειρα μου δε μπορώ.


*ελευθερία:
Σε γνωρίζω από την γλώσσα
του ρουφιάνου την υγρή,
σε γνωρίζω απ' τα λαμόγια
που μου τρώνε το ψωμί.

Απ' τα χέρια κουρδισμένη
των τεχνοκρατών τα βρωμερά,
και σαν πόρνη εκδιδομένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Νύχτα Μαγιού

Γυμνόστηθη η Άρτεμης ανάβει το φεγγάρι,
καθώς ο Απόλλωνας με τ' άρμα του σέρνει τον ήλιο μακριά·
και εσύ ζητάς από τον Ήφαιστο να πάρει
εκείνη που σιγοκαίει τα στήθη σου, την άσβεστη φωτιά.

Αγριολούλουδου ευωδιά κουβαλάει ο αγέρας.
Νύχτα Μαγιού κι όμως έξω άρχισε δειλά να ψιχαλίζει.
Απόψε στο κρεβάτι σου άφαντος ο Μορφέας,
αφού ο συλλογισμός σου γυρεύει να βρει εκείνης που γυρίζει.

System Of A Down - Sugar

Rage Against the Machine, live at Coachella 2007 - Wake Up

(Χάθηκε ο μπούσουλας στην μπουρδελοκοινωνία...)

Χάθηκε ο μπούσουλας στην μπουρδελοκοινωνία
και άφησαν τις ορέξεις τους λύτες.
Το 50% παίζει μαλακία,
ενώ το άλλο πενήντα κάνει αλλαξοκωλιές.
Η οικογένεια φαντάζει ουτοπία.
Βρώμισε ο τόπος από λεσβίες κι αδερφές.
Σύνχηση υπάρχει και στα δυο φύλα,
αν πρέπει οι προτιμήσεις τους να είναι ετεροφυλικές.

Κι όλα αυτά γιατί τις αξίες και την ηθική,
κάποιοι σε κουβά με νερό τις έχουν πνίξει.
Εκείνοι που την ανισορροπία την ψυχική
με στράς και φτερά, φανταχτερά την έχουν κρύψει.