Κάποιοι έχουν βρει το νόημα της ζωής...

Παρατράγουδα rulezZz!!!

Επιστροφή

Ξαναβρήκες το βήμα σου, τώρα ποιος σε πιάνει...
Ξανάρχισες να γυρεύεις ουρανό.
Άρχισες πάλι να παίζει με το μελάνι,
με πένα πλαστική ένα τρίχορδο βραχνό.

Κλίμακες ξεχασμένες, μελωδίες άλλων χρόνων
και ονειρέματα των αθώων εποχών,
σέρνεις στα τέλεια σου με απουσία φθόνων
και με το βάρος των αλύτρωτων στιγμών.

Ξαναχάραξες στα χείλη σου χαμόγελο μεγάλο.
Άναψες στα μάτια σου της πεθυμιάς φωτιά.
Ότι δε σου έκανε, το έστειλες στο διάολο.
Έπαψες να ζητάς απ' την ζωή τα δανεικά.

Ξέρεις η τύχη στα αλήθεια δεν υπάρχει,
είναι η λέξη παρηγόρια των μικρών.
Σου φτάνει η σκέψη σου ελευθερία να 'χει,
για να μην μπεις στον κόσμο των δειλών.

Γράφεις πάνω σε χαρτιά τα όνειρα σου,
τα κάνεις σαΐτες κι στα σύννεφα τα πετάς.
Ως εκεί δε φθάνουν, μα μέσα στην καρδιά σου
φτιάχνουνε ρίζες, για αυτό δε τα παρατάς.

Οι γύρο σου, όσο κι αν το θες, δεν αλλάζουν,
δεν μαθαίνουν να εκτιμούν κι που και που σε λυπεί.
Οι διαστροφές τους έπαψαν να σε τρομάζουν.
Ξέρεις πως μονάχα βάρος δίνουνε στην γη.

Κείνοι σε λύγισαν, μα τώρα ορθωμένος πάλι,
τους κοιτάς στα μάτια και θέλουν να κρυφτούν.
Χαμογελάς, χλευάζοντας κουνάς το κεφάλι.
Οι μηχανές δεν τους μάθανε να ζουν.

Άρχισες πάλι να υψώνεις την φωνή σου,
χωρίς να σε νοιάζει οι άλλοι τι θα πουν.
Την ανοησία τους καίει η πνοή σου,
πάνω στη βλακεία τους τα ιδανικά σου ασελγούν.

Καλώς μας ήρθες ξανά, περίεργε διαβάτη,
ταξιδευτή των ονείρων και της ζωής.
Φτιάξε με ελπίδα το δικό σου κρεβάτι
και γείρε πάνω του αν θες να ξεκουραστείς.

Καλό Ταξίδι

Πως να αρχίσω να σου γράφω; Τώρα έχω ξεσυνηθίσει...
Όσα τις μέρες έγγραφα, νύχτα τα είχα ζήσει.
Τα έριχνα στον ήλιο, με το φως του να τα κάψει,
να μένει η μυρωδιά τους, μήπως έτσι κάτι αλλάξει.
Τίποτα δεν άλλαξε, όλα τα ίδια μείναν,
αφού λεβάντας θυμιατά τις μυρωδιές τους πήραν.
Τώρα, θέλεις να χαθείς και εσύ μαζί με εκείνα
που πνίγηκαν σε θάλασσα, τα έκλεψε ένα κύμα...

Τα πορφυρένια σύννεφα αν τύχει και μεριάσεις,
για εκεί που τράβηξες - εκεί που πας να αράξεις,
μην τους πεις αυτά που έζησες, τα πρώτα ταξίδια,
πες μονάχα πως είδες να αλλάζουν δέρμα τα φίδια.
Μην πεις τίποτα άλλο, δεν θέλουν λόγια πολλά,
μα εσένα δε σου αρέσει να κρατάς μυστικά.
Είναι η αλήθεια σου μεγάλη κι οργή σου άλλη τόση,
κράτα το στόμα κλειστό και το ψέμα θα γλιτώσει.

Φτιάχνουν θηλιά, σε πνίγουνε μυριάδες λέξεις,
θέλεις να τις μοιραστείς, φτιάχνεις ψεύτικες σχέσεις.
Μιλάς σε φωτιές και στους ανέμους που περνούν,
για όσα έφυγαν και για όσα θέλησαν να χαθούν.
Τίποτα δεν έχασες, μα εκείνα χάσανε εσένα
και με εκείνα που χλεύαζαν, τώρα, γίνηκαν ένα.
Το τέλος όταν έρχεται, την λύπηση δε θέλει,
πρέπει να κάνεις την πίκρα του να μοιάζει με μέλι.

Άσε τους να καυχιούνται κι ας είναι μίζερη η ζωή τους...
Ξέρουν καλά τα φίδια να κρύβουνε την πληγή τους.
Συνήθισαν να σέρνονται με την κοιλιά στο χώμα,
δεν μάθανε να σκέφτονται, μήτε να ζούνε, ακόμα!
Ζούνε με όνειρα ψεύτικα, από την λάσπη πλασμένα
κι αν τα δικά σου ζηλέψουνε, αλίμονο σε εσένα!
Εσύ ξεκίνα το ταξίδι σου, σαν να είν' το τελευταίο
και να δεις πως θα έρθει κάποτε κι άλλο πιο ωραίο!

Μωρέ, τι καλά περνάμε και δεν το ξέρουμε!

Πάει και αυτός ο Πάσχας και σιγά σιγά επιστρέφουμε στην ρουτίνα...! Περάσαμε καλά όμως, δεν έχουμε παράπονο: Τα ήπιαμε (αν και τα πίνουμε όλο τον χρόνο) , ξεδώσαμε, καψουρευτήκαμε, ξεκαψουρεφτήκαμε, είχαμε "δύσπνοιες", φάγαμε τον οβελία και τα κοντοσούβλια, και όλα όμορφα κι ωραία! Τώρα όμως τι κάνουμε;

Ο αδερφός μου έφυγε χτες... ο αδιόρθωτος φεύγει Δευτέρα ή Τρίτη... ο ψηλός βρήκε τρύπα, θα μπει μέσα και τα χαθεί... -η αγάπη μου η μεγάλη- η Ρόη, μαζί με την Μπουμπού και την Κική φεύγουν το Σάββατο... και εμείς; θα κάτσουμε εδώ; Δεν λέει!

Την Παρασκευή την κάνω για Θεσσαλία! Θα πάω να δω αν κουνιούνται οι βάρκες στον κάμπο, αν δεν κουνιούνται θα τις κουνήσω εγώ. Θα κάτσω τρεις μερούλες περίπου, τελείως μόνος, να ηρεμήσω λιγάκι. Ύστερα θα κατέβω στην Μαμά Αθήνα, να ρίξω καμία ματιά στα πέριξ γιατί μου λείψανε! Εκεί δεν ξέρω πόσο θα κάτσω. Επί της ευκαιρίας, θα κοιτάξω για καμιά δουλειά της προκοπής, μήπως και δούμε άσπρη μέρα! Εδώ έπεσε πολύ μαυρίλα... αλλά είναι ωραία, ρε! Έχει φοβερή κωλάρα... αλλά, γούστα είναι αυτά, μωρέ...!

Αυτά λοιπόν είναι τα νέα μας! Τα παλιά ήταν καλύτερα, αλλά αν καθόμαστε και τα θυμόμαστε, μας λένε παλιανθρώπους και μας παρεξηγάνε!

Η αλήθεια είναι πως, άλλα ήθελα να γράψω και άλλα έγραψα. Δεν έχω όρεξη να γράφω εδώ τώρα τελευταία. Έχω επιλέξει διαφορετική μέθοδο γραφής: Τα γράφω όλα... αλλού!

Λίγο Πριν Το Τέλος

Για ποιον να φωνάξω;
Ποιανού μάτια να ανοίξω;
Τους αρέσει στα μάτια τους να αλείφουν σκατά.
Για που να πετάξω;
Φωλιά που να φτιάξω;
Η βρώμα των κάτω έφτασε και εδώ ψηλά.

Τι λόγια να πλέξω;
Για πόσο θα αντέξω;
Θα βαρεθώ και θα σταματήσω να φυσάω πνοή
σε λέξεις χαμένες.
Που να είναι θαμμένες,
εκείνες που με ντροπή, μου ψιθύριζαν στ' αφτί;

Πίσω θα αφήσω
κάτι, να σου θυμίσω
πως η αλήθεια στην ζωή είναι ένα καμένο χαρτί.
Τράπουλα ειν' σημαδεμένη,
μια ψυχή ρημαγμένη...
ένα κορμί που αλλάζει χέρια από στιγμή σε στιγμή.

Για πια μιλάς κοινωνία;
Ψυχική ανωμαλία:
χούφτες κι τρύπες ξεχειλωμένες προσφέρουνε ηδονή.
Κωλόχαρτο τα βιβλία
και των Σλάβων η ιστορία.
Όλη την μέρα μπροστά από μια οθόνη ανοιχτή.

Αγάλματα για θυσία
σε μια νέα λατρεία
και εσύ μου λες πως μπορώ ελεύθερος να πετώ.
Πρώτα σύνταξη να πάρω
κι ύστερα θα ρεφάρω,
άμα ως στα εξήντα επτά μου δεν με βρούνε νεκρό.

Γιατί να σταματήσω πίνω
και δικαιώματα να μην δίνω
σε εκείνους που τους γαργάλαγε και έφτασαν ψηλά;
Κι αν σταματήσω να φωνάζω,
τα μυαλά μου δεν αλλάζω,
αλλά βαρέθηκα να κρύβω των ζώων τα υπνωτικά.


(άσχετο) Υ.Γ. Χριστός Ανέστη!!! (και για σένα ζώο!)

Καλό Πάσχα Να Έχουμε

Καλές γιορτές και Καλό Πάσχα!

Πάνω από όλα υγεία να έχουμε και όλα τα αλλά έρχονται και παρέρχονται!

Υ.Γ. Έρχεται και ο αδερφός μου αύριο, "θα χούμε δύσπνοιες"! :-D

Άσπρα μαλλιά στην κεφαλί: κακά μαντάτα στην ψωλή!

Σήμερα, καθώς έφτιαχνα τις μπούκλες μου, εντόπισα κάμποσες άσπρες τρίχες στο τριχωτό της κεφαλής μου! Απελπισμένος κοίταξα ανάμεσα από τα πόδια μου... και ηρέμησα! Ύστερα, έφτιαξα την κοτσίδα μου και την έκανα για αμαρτίες...
Ρε πούστη μου, ασπρίσαμε από τα 24; Στα 40 δηλαδή πως θα μαστέ;
Πω,πω! Πολύ άγχος η ζωή, γι'αυτό το έχω ρίξει στην τρελίτσα... δεν παλεύετε αλλιώς!
Πολύ άγχος για το τίποτα!
Τελικά, σε τίποτα δεν πρέπει να δίνεις αξία και να το κυνηγάς! Τα πιο όμορφα έρχονται χωρίς να τα περιμένεις και να τα προβλέπεις!

Υ.Γ. Μπήκε το νερό στο αυλάκι, ξεβούλωσε το τρομπόνι, αλλά λόχος δε θα κάτσω να με "περάσει"...! χοχοχοχο!