Της πρώτης αγάπης

Μια ανεμοπαγίδα ψελλίζει τσίγκινους ήχους,
κι εσύ μισοξαπλωμένη στης πολυθρόνας το πανί,
να αναλγίζεσαι όσα έζησες παιδί,
ντύνοντας τις μελωδίες της ζωής σου με στοίχους.

Να 'σαι ξανά σε μια γνώριμη αυλή,
που κάτω απ'την σκιά της τα καλοκαίρια περνούσες,
έπαιζες, γέλαγες, ξέγνοιαστα χοροπηδούσες
και αρώματα κρίνων ευωδίαζε η γη.

Ήσουνα κορίτσι δεκατεσσάρων ετών
και 'γω αγόρι που σιμά σου θαρρούσε ανδρώνονταν.
Τα αστέρια ζήλευαν και το ξημέρωμα χάνονταν
με κείνη την ξέχωρη γεύση των πρώτων φίλιων.

Τώρα, της αυλής τα κρίνα μαράθήκαν
και το χώμα πνίγηκε μες σε ψηλά χορτάρια·
μα κοίτα, μείνανε των φίλιων μας τα σημάδια
μέσα στην μνήμη της, στιγμή δε ξεχάστηκαν.

Αθώος ήταν ο πρώτος ερωτας, η πρώτη αγάπη,
ρόδον ανθισμένο μέσα σε άγριο χειμώνα,
την νοσταλγίας η πιο όμορφη κρυψώνα,
άφου των επομένων πάντα έμενε ένα αγκάθι.

Πέρασε η ώρα, πρέπει να σε καληνυχτίσω,
μιας που και συ έγυρες στο κρεβάτι σου κουρασμένη.
"Καλή σου νύχτα", θα σου πω και "να είσαι ευτυχισμένη",
αφού δεν έχω πλέον το θάρρος να σε φιλήσω.

Στον δάσκαλο

"Το όνομα του, του ουρανού ταιριάζει"

Δάσκαλε, την τέχνη σου σε πάγκους την πουλάνε
και εγώ κοντοστέκομαι - περαστικός -
να θωρώ τα μάτια τους, άλλους να κοιτάνε
κι εσένανε απλά, τόσο απλά, να σε λησμονάνε.

Δάσκαλε, βάλαν τιμή στα εσώψυχα σου,
που τα έκανες φωλιές να φωλιάσουνε μυριάδες
ονείρατα, σκέψεις, νοσταλγίες, κραυγές:
που τα ζωγράφιζες πουλιά στην μοναξιά σου.

Ίδια τιμή με κάποιων ξανθών τα δισκάκια
που σαν ανθισμένα λουλούδια, με το τσουβάλι πουλιούνται
κι ας μαραμένα γεννιούνται... Αναρωτιέμαι: "είναι ντροπή;". -
Χαρακτηριστικό της εποχής η παρακμή. -

Βλέπεις, δάσκαλε, η τέχνη εξελίχθηκε...
Οι ρίμες τους σαν ελπίδες άγευστες και άοσμες
μες στην αλαζονεία του ανεπαρκούς εγώ τους:
ανύπαρκτες, να υμνούν κάτι που διαλύθηκε.

Μα, ποιος είμαι εγώ για κείνα να μιλήσω;
Ένας ανόητος που ζήλεψε την δόξα των σπουδαίων;
Ένας μικρός που τόλμησε τα μάτια του σε κείνους να υψώσει;
Να σκύψω το βλέμμα και πίσω τους να περπατήσω;

Εγώ τα ίχνη σου ακολουθώ για μπορέσω
με τρεμάμενο χέρι λεξούλες άτεχνα να φτιάσω,
-με εφηβείας επιπολαιότητα, σαν παιδί- μπας και μαζί τους ωριμάσω·
θέλοντας κάπου την ψυχή μου να χωρέσω.

Το Λιβάδι Μας

"Έψαχνα κρησφύγετο να κρυφτό και το βρήκα..."

Τα φύλλα χασκαρίζουνε στο χάιδεμα τ' αγέρα
κ' οι ηλιαχτίδες πέφτοντας στεγνώνουνε την γη·
δροσοσταλίδες ιριδίζοντας στολίζουν την ημέρα:
δώρα ανεκτίμητα απ' την χθεσινή βροχή.

Ελάφια, άλογα, πουλιά, λογής ήμερα ζώα
ξέγνοιαστα παιχνιδίζουνε σε πράσινο χαλί
- ολημερίς χαρούμενα, περήφανα κι αθώα -
διδάσκοντας μας των κοινών: το τι εστί ζωή.

Πέρα, κόρη αγγελόμορφη λούζει τα μαλλιά της
στης λίμνης τα βελούδινα και γαργάρα νερά,
που αντιφεγγίζουν ήρεμα την πλάνα ομορφιά της,
την ομορφιά τη ζηλευτή ως κι απ' τ' αερικά.

Το γαλήνιο λιβάδι μας, γλυκα το εναρμονίζουν
οι ευωδιές, τα χρώματα αμαράντων ανθών
που στα μάτια μας και στη ψυχή απλόχερα χαρίζουν
τη λησμονιά, την απάρνηση των βίαιων καιρών.

Κάποτε στείρο ήτανε και άγονο το χώμα,
μα άδολα κι ενάρετα κάποιος περαστικός
με σπόρους σοφίας το ράνε ένα ροδίζον γιόμα,
κι ύστερα πρωτοάνθισε της λευτεριάς ανθός.

Σαν σήμερα...

Στις 13 Ιουνίου του 323 π.χ. έφυγε από τη ζωή ο μέγιστος έλλην βασιλιάς και στρατηλάτης Ἀλέξανδρος Γ' ο Μακεδών.




" Οὐ γὰρ ἡδονὴν ζηλῶν οὐδὲ πλοῦτον, ἀλλ'ἀρετὴν καὶ δόξαν, ἐνόμιζεν, ὄσω πλείονα λήψεται παρὰ τοῦ πατρός, ἐλάττονα κατορθώσειν δι' αὐτοῦ[…] ἐβούλετο μὴ χρήματα μηδὲ τρυφᾶς καὶ ἀπολαύσεις, ἀλλ' ἀγώνας καὶ πολέμους καὶ φιλοτιμίας ἔχουσαν ἀρχὴν παραλαβῆς. " Πλούταρχος.

Sadahzinia ft. B.D.Foxmoor - Το Σκιάχτρο

...!!!

Καλημέρα

Καλή σου μέρα. Ίσως μόνη δε κοιμάσαι,
ίσως μόνος δε κοιμάμαι μήτε 'γω.
Πέρασαν μήνες, κάνεις πως δε με θυμάσαι,
μα το ίδιο μοιραζόμαστε κενό.

Τις ίδιες νοσταλγίες φέρνουμε στην αγκάλη,
τις ίδιες αναμνήσεις στο μυαλό.
Την ίδια συντροφιά ζητούμε για προσκεφάλι
τις νύχτες που 'χει άσχημο καιρό.

Είναι στιγμές που σε νιώθω, σου μιλάω,
μα στο τέλος χάνεσαι μέσα στη σιωπή.
Ύστερα, έρχεται θλίψη. Ύστερα, μόνος γελάω
μπας και ξεγελάσω για λίγο την ζωή.

Είναι στιγμές που οι σκέψεις συναντιούνται
και νιώθεις ένα κάψιμο βαθιά.
Κι άλλες τόσες στιγμές που εύκολα ξεχνιούνται
και σε κάνουνε να φεύγεις μακριά.

Καλή σου μέρα, κι ο ήλιος να σου φέρει
τα ομορφότερα και όλα όσα ποθείς.
Καλύτερα που έφυγες, εδώ πάγωσαν τα μέρη,
μαραμένες μέρες δεν θα 'θελα να δεις.

Κάπου την αυγή...

Ήτανε δειλή παγερό και η αυγή έχει φθάσει.
Έξω απ' τις γρίλιες του το τοπίο έχει αλλάξει.
Πάλι άργησε το όνειρο, μα του 'κανε την χάρη.
Κορμί κάτω από παπλώματα, ασάλευτο σαν κουφάρι.
Δεξιά στο πάτωμα, βιβλίο είναι πεσμένο,
(γεμάτο ονειρέματα), λιτά που 'ναι δεμένο.
Οι τρυφερές λεξούλες του, που χουν περισπωμένες,
τι χρόνια κι αν περάσανε, μένουνε αγιασμένες.
Στον πόνο μέλι στάζουνε, την μοναξιά γελούνε·
των έρημων τον έρωτα, τον γλυκοτραγουδούνε.

-Έως πότε μέσα στα ποιήματα εκείνη θα γυρεύεις·
μέσα σε λέξεις ορφανές θα ψάχνεις για να έβρεις
την θέρμη απ' το σώμα της, των χειλών την υγρασία;
Τάχα, τι πίσω σε κρατά και ποιων ματιών γητεία;